Wióry poliestrowe mają dobrą stabilność wymiarową

Chipsy poliestrowe , znane również jako chipy PET klasy Fibre lub chipy PET klasy Filament, są szeroko stosowane w różnych gałęziach przemysłu. Wióry te mają różne właściwości, w tym lepkość graniczną, odporność właściwą w stanie stopionym, przyczepność elektrostatyczną, odporność na ciepło i odkształcalność. Celem niniejszego wynalazku jest wytworzenie amorficznego wióra poliestrowego o niskiej zawartości wilgoci i zawartości drobnych cząstek. Chips korzystnie ma zawartość wilgoci wynoszącą 300 ppm lub mniej i zawartość drobnych cząstek wynoszącą 500 ppm lub mniej. Lepkość istotna (IV) jest kluczowym testem kontroli jakości żywic PET. Niska IV może skutkować kruchością lub grubszym arkuszem i dużą ilością odpadów na etapie termoformowania procesu. Optymalna IV dla żywicy poliestrowej jest określona przez liczbę spolimeryzowanych jednostek monomeru tworzących łańcuch polimeru oraz rozkład masy cząsteczkowej tych monomerów. Węższy rozkład masy cząsteczkowej może prowadzić do lepszej stabilności IV podczas przetwarzania niż szeroki rozkład masy cząsteczkowej.

IV żywicy poliestrowej można oznaczyć mierząc IV roztworu żywicy w roztworze fenolu/1,1,2,2-tetrachloroetanie 60/40 (% wag.), stosując wiskozymetr ze szklaną kapilarą. Wióry poliestrowe (zwane także poli(etero)imidami) charakteryzują się doskonałą odpornością cieplną i chemiczną, dobrą stabilnością wymiarową oraz wysoką wytrzymałością na rozciąganie i zginanie. Te cechy sprawiają, że nadają się do szerokiej gamy zastosowań inżynieryjnych. Amorficzne wióry poliestrowe według niniejszego wynalazku wytwarza się przez stopienie polikondensacji monomeru materiału wyjściowego pod zmniejszonym ciśnieniem, granulację wytworzonego poliestru i suszenie otrzymanych wiórów w określonym procesie suszenia (etap suszenia), który zostanie wymieniony poniżej. W sposobie, jako katalizator polimeryzacji stosuje się określoną ilość co najmniej jednego rodzaju wybranego spośród związku antymonu, związku germanu i związku tytanu.

Ponadto, określona ilość związku metalu alkalicznego, związku metalu ziem alkalicznych i związku fosforu jest korzystnie zawarta w amorficznym wiórze poliestrowym. Dodatek określonych ilości tych związków umożliwia wytworzenie amorficznego chipa poliestrowego, który wykazuje niską rezystancję właściwą w stanie stopionym i doskonałą przyczepność elektrostatyczną podczas późniejszego formowania folii metodą elektrostatycznego odlewania adhezyjnego. Adhezja elektrostatyczna to przyleganie ciał stałych do siebie w polu elektrycznym. W przeszłości był to zaniedbany mechanizm adhezji materiałów, ale w wielu kontekstach odzyskuje on uwagę. W tym badaniu zsyntetyzowaliśmy hydrożele poli(kation-adj-p) zawierające sąsiadujące sekwencje kationowe i aromatyczne. Odkryliśmy, że polimery te wykazywały doskonałe interakcje elektrostatyczne w słonej wodzie.

Łańcuchy polimerowe są skondensowane i koacerwowane, aby zapewnić wielokrotne oddziaływania elektrostatyczne na granicy faz, które są bardziej stabilne niż pojedyncze oddziaływanie. Ten typ struktury supramolekularnej może również przyczyniać się do silnej adhezji tych hydrożeli, szczególnie w środowisku o wysokiej sile jonowej. Wióry poliestrowe charakteryzują się niską zawartością wilgoci, małą zawartością drobnych cząstek i zawartością surowych produktów ubocznych nie większą niż 2% wag. Ponadto mają one zawartość związku fosforu co najmniej 0,5% molowych i procent wagowy oligomeru nie większy niż 1,2% wagowego. Ponadto mają lepkość graniczną co najmniej 0,70 do 0,85 dl/g. Umożliwia to otrzymanie z wiórów później uformowanego produktu o doskonałej wytrzymałości mechanicznej. Otrzymany w ten sposób wyrób formowany ma doskonałą przezroczystość i stabilność wymiarową, jest wolny od kredowania lub zmian objętości wewnętrznej i ma doskonałą odporność na ciepło. Są to właściwości nasyconej krystalicznej żywicy poliestrowej, którą można łatwo kształtować w pożądane formy poprzez formowanie z rozdmuchem i tym podobne.